Stereotipik Hareket Bozukluğu

Stereotipik hareket bozukluğu: Kompulsif gibi görünen yineleyici, işlevsel olmayan motor hareket.

Tanı: En az 4 hafta süren ve normal aktivitelerle kesişen ya da fiziksel yaralanmaya neden olan görünüş olarak işlevsel olmayan yineleyici davranışlar. En sık görülen davranışlar el sallama, baş sallama, tırnak yeme, burun kaşıma ve saç koparmadır. Uç vakalarda ağır zarar verici ve yaşamı tehdit eden yaralanmalarla sonuçlanabilir ve kendine zarar veren travmalar ikincil enfeksiyon ve septisemi izleyebilir.

DSM-IV-TRye Göre Basmakalıp Davranış Bozukluğu (önceki adı Stereotipi/Alışkı Bozukluğu) için Tanı Ölçütleri

  1. Yineleyici, görünüşte amaçlı ve işlevsel olmayan motor davranış (örn. el sıkma ya da el sallama, olduğu yerde sallanma, kafa vurma, ağza alma, kendi kendini ısırma, deriyi yolma ya da vücut deliklerini kurcalama, vücuduna vurma)
  2. Bu davranış olağan etkinlikleri belirgin bir biçimde bozar ya da tıbbi tedaviyi gerektirecek bir biçimde vücutta kendi kendisinin yaptığı yaralanmalar ile sonuçlanır (ya da koruyucu önlemler alınmamış olsaydı bir yaralanma ile sonuçlanacaktı)
  3. Zeka geriliği varsa bile basmakalıp ya da kendi kendini yaralayan davranışlar tedavi odağı olacak derecede yeterince ağırdır.
  4. Bu davranış, bir kompulsiyon (Obsesif-Kompulsif Bozuklukta olduğu gibi), bir tik (Tik Bozukluğunda olduğu gibi), bir Yaygın Gelişimsel Bozukluğun bir parçası olarak bir basmakalıp davranış ya da saç yolma (Trikotillomanide olduğu gibi) ile daha iyi açıklanamaz.
  5. Bu davranış bir maddenin ya da genel tıbbi bir durumun doğrudan fizyolojik etkilerine bağlı değildir.
  6. Bu davranış 4 hafta ya da daha uzun sürer.

Varsa belirtiniz:

Kendini yaralayan davranışla giden: Bu davranış, özgül tedavi gerektiren vücut yaralanması ile sonuçlanıyorsa (ya da Koruyucu önlemler almamış olsaydı bir yaralanma ile sonuçlanacaktıysa)

Amerikan Psikiyatri Birliği. Psikiyatride Hastalıkların Sınıflandırılması ve Adlandırılması El Kitabı. Gözden Geçirilmiş Dördüncü Baskı (DSM-IV-TR). Amerikan Psikiyatri Birliği: Washington DC, 2000.